Hakkâri Halkevi ve Halkodaları

Abstract

Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunu müteakip, sosyal, kültürel, ekonomik, siyasi alanlarda gerçekleştirilen inkılap hareketleriyle devletin modern bir çehreye bürünmesi amaçlanmıştır. Yönetimi elinde bulunduran devletin kurucu kadrosu, arzuladığı moderniteye özellikle halk tabanını dâhil etmek istemiştir. Ancak bölgesel farklılıklarla birlikte, halkın, genel bağlamda modernleşme çabalarını kolayca özümseyebilecek bilinçte olduğunu söylemek zordur. Bölgesel farklılığın önemli bir boyutunu etnik kimlik temelinde değerlendirmek mümkündür. Şöyle ki, devletin resmi dili Türkçe olmasına karşın, araştırmamızın çerçevesini oluşturan Hakkâri’nin de yer aldığı Doğu illerinin bir kısmında yoğun olarak Kürtçe konuşulmakta ve Türkçe bilen kesim azdır. Dolayısıyla mevcut etnik kimliklerin doğal bir sonucu kültürel ayrışmanın neden olduğu sorunları giderebilme çareleri aranmıştır. Devletin ücra bir köşesinde, her türlü gelişim imkânlarından yoksun Hakkâri’de teşekkül edilen halkevinin, halkodalarının faaliyetleri bu açıdan önem arz etmektedir.