Yeşeya:58 bağlamında yahudilik, Hristiyanlık ve İslam’da makbul orucun anlamı

Abstract

Makbul orucu, Tanrı’nın kullarından istediği ve bundan hoşnut olacağı gerçek ya da doğru oruç olarak tarif etmek mümkündür. Bakara suresi 183. ayette geçen “oruç size farz kılındığı gibi sizden öncekilere de farz kılınmıştır” ifadesinden hareketle İslam’dan önce Yahudileri ve Hristiyanları içine alan diğer din mensupları için de oruç tutmanın emredildiği anlaşılmaktadır. Bu makale, Kuran’ın dışında Yahudi ve Hristiyan kutsal metinlerinde oruç nasıl anlatılmaktadır? Söz konusu dinlerin kutsal metinlerinde makbul oruç tasvirleri arasında ne tür benzerlik ve farklar bulunmaktadır? Tanah’ın Yeşaya Kitabı, 58. bölümündeki “Gerçek Oruç” bağlamında oruç ibadetinin özünde ne vardır? ve Rab’bin hoşnut olacağı makbul orucun fenomenolojik anlamda özellikleri nelerdir? sorularına odaklanmaktadır. Kadim bir geçmişi olan oruç ibadetinin gizli ve gösterişten uzak yapılması kutsal metinlerin ortak tavsiyesidir. Bunun yanında hem insanın kendi nefsini terbiye etmede bir araç hem de Tanrı ile olan ilişkisinde yakınlaşmayı sağlayan bir ibadet olarak orucun, Tanrı katında makbul bir değere sahip olması için ahkâmı yanında adabının ve esrarının (hikmet) da gözetilmesi gerektiği kutsal metinlerde ifade edilmektedir.