THE REFLECTIONS OF ORAL CULTURE IN THE RELIGIOUS SOURCES

Abstract

John’s Gospel, unlike Matthew, Mark and Luke’s Gospels, begins with the divine word, not different from each other in terms of their including divine word. Firstly, the existence of the word and its relation to the spiritual field can be interpreted as a relationship between oral culture and religion. In some religions, it is aforesaid that God’s speaking and communication with people by appearing in a certain way or with some symptoms. This situation is briefly defined as a revelation. In this study, the form of communication is discussed within the scope of ‘oral culture’ and the concept of ‘word’ in its divine aspect is considered as a kind of verbal culture element as well. In this respect, all phenomena of religion and religion were firstly constructed by oral culture, and then it became a part of the tradition with constant repetitions and became prevalent. In this study, the relationship between religion and oral culture is also mentioned and how the divine orders of divine or supreme power are transformed and transformed into a religious-cultural form is tried to be explained. The scope of the study has been scrutinized the relationship between the ancient civilizations of the Middle East and the monotheistic religions of Middle East origin.

Yuhanna İncili -Matta, Markos ve Luka İncillerden farklı olarak- tanrısal söz ile başlar. İlkin sözün[1] var olması ve manevi alana ilişkin olması, sözlü kültür ve din arasında güçlü bir ilişki olduğunun göstergesidir. Dünyadaki dinlerin bazılarında Tanrı’nın konuşması, belli bir şekilde görünerek ya da birtakım belirtilerle insanlarla iletişim kurması söz konusudur. Bu durum kısaca vahiy olarak tanımlanmaktadır. Buradaki iletişim biçimi bu çalışmada “sözlü kültür” kapsamında işlenmiş ve ilahi yönüyle “söz” kavramı da bir tür sözlü kültür unsuru olarak ele alınmıştır. Bu bakımdan din ve dine dair tüm olgular çoğunlukla sözlü kültür tarafından ilkin inşa edilmiş, daha sonra devamlı tekrarlarla geleneğin bir parçası haline gelmiş ve yaygınlaşmıştır. Bu çalışmada da din ve sözlü kültür arasındaki ilişkiye değinilmiş, tanrısal ya da yüce kuvvet kaynaklı ilahi emirlerin söz aracılığıyla dini-kültürel bir forma nasıl dönüştüğü ve dönüştürüldüğü konusu anlatılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın kapsamı Ortadoğu kadim uygarlıkları ile yine Ortadoğu kökenli tek tanrılı dinler arasındaki sözlü kültür ilişkisi irdelenmiştir. [1] Söz kavramı kelime anlamını aşan ve Tanrı’nın kendisini İsa Mesih’in bedeninde enkarne etmesinidir. Burada ifade edilmek istenen, sözün aynı zamanda vahiy olarak kabul edilmesidir. Bu bakımdan vahiy, sözlü bir iletişimi ifade ettiğinden, çalışma boyunca ilahi mesaj anlamındaki kavramlar sözlü kültür kapsamında değerlendirilmiştir.